Թե ինչպես են մի խումբ մարդիկ մեռնում անընդհատ

Սարոյանս, պաշտում եմ նրան:Սարոյանս, որովհետև ամեն մի տողում ինձնից մի բան,թեկուզ և աննշան,գտնում եմ անպայման:Աշխարհում չկա քեզ նման «բարի հսկա»:

Այդ ամբողջ օրը ես մնացի տանը` թաղված մառախուղի և հուշերի մեջ:Հիշեցի, թե ինչպես մեկի կյանքը մի ճանապարհով է գնում , իսկ մյուսինը` բոլորովին ուրիշ, սակայն յուրաքանչյուրինն անպայման իր ճանապարհով, և թե ինչպես են մի խումբ մարդիկ մեռնում անընդհատ:Մի խումբ մարդիկ, որ այսօր կան, իսկ վաղը հանկարծ մեռնում են:Եթե դու չես հանդիպում քո ծանոթներին երկար ժամանակ, ուրեմն նրանք մեռած են, նույնիսկ եթե աշխարհը փոքր է, իսկ եթե գնում ես նրանց փնտրելու և գտնում ես, դու գտնում ես նրանց մեռած, որովհետև բոլոր ճանապարհները, որոնցով նրանք գնում են, տանում են դեպի վերջ:

…..ես քայլեցի մառախուղի միջով դեպի քաղաք ու սիրտս քայլում էր կողքիցս որպես մի հսկա և համբերատար շուն:Քաղաքում ես գտա արդեն մեռած ընկերներիցս մի քանիսին ու բռնված ծիծաղով` շատ ավելի չարագույժ ու թախծոտ, քան ամենադառն արտասուքը, մենք սկսեցինք ուտել ու խմել, երգել և ուրախանալ:Ու այդ ժամանակ հուշերիս մշուշի միջից նորից անջատվեց նրա սքանչելի հեկեկոցը` աննշան հանգամանքների բերումով կողք-կողքի հայտնվելու կապակցությամբ և մեկ էլ սրտիս հիմար ցանկությունը` մնալ նրա հետ ու չգնալ, գնալու ոչ մի տեղ չունենալ:

Հ.Գ. Չեմ հիշի,թե կոնկրետ ինչի համար երեկ մտա գրադարան, բայց շատ լավ եմ հիշում այն պահը, երբ մոտեցա առաջին իսկ գրադարակին, վերցրեցի հենց առաջին գիրքը ու ինչքան ուրախացա, երբ կարդացի Սարոյանի անունը: Երեկ էլ այսպես սարոյանական տրամադրություն էր, իսկ հիմա անձրև է գալիս………..