Ու.. որքան հաճախ եմ ատում քեզ, այդքան ավելի է սերս կրկնապատկվում……
Սիրում եմ ամեն անգամ, երբ ատում եմ քեզ, այդ պահերին ես քեզ սիրում եմ այնպես ու այնքան, որքան երբեք…..
Երբ բարկանում եմ քեզ վրա, այդքան ավելի ուժգին է ցանկությունս քեզ կրկին սիրելու:
Երբ ատում եմ, միայն մի բան եմ տենչում, այն է` արագ վերագտնել ինձ, քեզ, մեզ և մեր սերը:
Երբ սիրում եմ` կարծես մի չերեվացող կաթսա լինի ներսումս, այն եռում է ու մի պահ արդեն անվերահսկելի դառնում….սկսում եմ ատել
Որքան ուժգին եմ ատում, այդքան ուժգին ցանկանում եմ քեզ մոտ լինել, գրկել, կամ էլ քեզ կտոր-կտոր անել:
Երբ ատում եմ, ատում եմ ողջ հոգով, երբ սիրում եմ սիրում եմ ողջ հոգով ու այսպես ես լիարժեք եմ:
Սերն ու ատելությունը նույն զգացմունքն են, տարբեր դիմակներով, նրանք լրացնում են իրար ու միմյանց բաց թողնված չափաբաժինները:
Ու թվում է արդեն չեմ կարող ապրել առանց այս հակասական զգացողության, որը միայն առաջին հայացքից է այդպիսին ու երկու հիանալի զգացմունքների միախանում է:
Այս զգացողությունն է ինձ ապրեցնում, ստիպում լիարժեք զգալ, հոգիս լցնում է ու… ստիպում սիրել կրկին ու ավելի ուժեղ:
Այդպես է` երբ միայն սիրում են, մի օր դադարում են սիրելուց….նույնն է նաև հակառակի դեպքում:
Պետք է ատել, որ սիրելը դառնա հավերժ ու իսկական:
Հ.Գ. Սիրում եմ քեզ` ատելուց հետո ավելի շատ:
