Հավատում եմ

Այս տարի քաղաքացիական վեհ պարտք ունեմ կատարելու: Այն ավելի քան սպասված է ինձ համար: Հիշում եմ, թե ինչպես էի ս հետ գնում ընտրության՝ զգալով, որ մի ինչ-որ կարևոր տեղ եմ գնում: Երբ մայրիկս մենակ էր մտնում քվեարկության խցիկ, մոլորվում էի, մնում էի մենակ, բայց խիզախորեն ու արժանապատվորեն ինձ զսպում էի ու լաց չէի լինում. գիտեի, որ մայրիկս միայն շատ կարևոր գործեր անելիս է ինձ մենակ թողնում  ու երբեք ինձ չի լքի: Զգում էի նաև, որ նա այնտեղ իմ ապագան է վճռում, թեև հստակ պատկերացում չունեի, թե ինչպես է դա այնտեղ անում: Երբ նա դուրս էր գալիս խցիկից, ժպիտ էի տեսնում մորս դեմքին. այո՛, նա օգտակար բան էր արել: Չէ՞ որ նա բախտի քմահաճույքին չէր թողել իր քվեն, իսկ ինձ համար էլ մեծ ու օգտակար օրինակ էր ծառայել:

Այսօր սրտի մեծ թրթիռով եմ սպասում մայիսի 6-ին, քանի որ անելու եմ նույն վճռական ու կարևոր քայլը իմ ու ապագա սերունդների համար: Այսօր է կառուցվում երկիրս և ես մայրիկիս օրինակով երբեք չեմ թողնի, որ այն սխալ ուղով կառուցեն: Ես ծնվել եմ մի ժամանակաշրջանում, երբ ոչինչ չկար, բայց ապրելու մեծ հույս ու հավատ կար, իսկ հիմա ամեն բան կա, սակայն հաճախ եմ մեծերից լսում, որ չեն հավատում ապագա ընտրությունների արդարությանը:

Իսկ ես հավատում եմ, այո՛, հավատում եմ, որ Ամերիկայում ու Ռուսաստանում հայերի թիվը նվազելու է ի շահ Հայաստանի, մարդիկ իրենց առավել ապահով են զգալու, ֆինանսական խնդիրներ չեն ունենալու: Հավատում եմ, որ երիտասարդներս ապրելու ենք ծաղկուն երկրում՝ վստահ լինելով, որ մեր օրենսդիրը մեր կողքին է լինելու ու ընդունելու է հասարակությանն ու հատկապես երիտասարդներին օգտակար օրինագծեր: Ես հավատում եմ, որ շուտով մեր երկրում ուսանողներն ու երիտասարդները չեն դժգոհելու գործազրկությունից, չեն բռնելու օտար երկրների ուղին ու չեն ասելու «երկիրը երկիր չէ»: 

Մեկ անգամ ևս կասեմ՝ հավատում եմ, որ  կգա մի օր էլ, երբ «ուզում եմ երկիրս հանրապետականության ու դեմոկրատիայի ուղով զարգացնել, կառուցել բարգավաճ երկիր ու ապրել օրինաց երկրում» խոսքերս ոչ ոք որպես քարոզչություն ու այս կամ այն քաղաքական ուժին նախապատվություն տալ չի ընկալի։ Այդ ժամանակ վերոնշյալը բոլորի համար մեկ միասնական գաղափար կլինի, ու երկրումս այլևս պառակտումներ չեմ տեսնի:

Եվ վերջապես հավատում եմ, որ շատ շուտով «ընտրակաշառք» ու «ընտրակեղծիք» բառերը մոռացվելու են, որովհետև միևնույն գաղափարների համար պայքարելն այլևս անիմաստ է համարվելու. բոլորը լինելու են գոհ ու երջանիկ:

Սա է իմ՝ առաջին անգամ ընտրական գործընթացին մասնակցող հայ երիտասարդի զգացողությունները, անցյալի հուշերն ու ապագայի սպասելիքները, որոնցից յուրաքանչյուրի հիմքում կա մեծ, շատ մեծ հավատ։

http://www.mediamax.am/am/specialprojects/elections-contest/4786/

Ընտրի՛ր…

․․․բայց այս անգամ ոչ թե այս կամ այն թեկնածուին ու կուսակցությանը, այլ․․․․սերը: Եվ հետո, ինչո՞ւ փչացնել գարունը ինչ֊որ անիմաստ քաղաքականությամբ, եթե կարելի է պարզապես սիրել ամեն բան ու երջանիկ զգալ: Ներկայացնում եմ ևս մեկ բանաստեղծություն իմ թարգմանությամբ: Նախորդները կարող եք տեսնել այստեղ և այստեղ :

نزار قباني

إختاري

إني خيرتك …فاختاري

ما بين الموت على صدري

أو فوق دفاتر أشعاري

إختاري الحب… أو اللاحب

فجبن أن لا تختاري

لا توجد منطقة وسطى 

ما بين الجنة والنار 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

إرمي أوراقك كاملة 

وسأرضى عن أي قرار

قولي. إنفعلي . إنفجري

لا تقفي مثل المسمار 

لا يمكن أن أبقى أبدا 

كالقشة تحت الامطار 

إختاري قدرآ بين اثنين 

وما أعنفها أقداري 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

مرهقة أنت… وخائفة 

وطويل جدا … مشواري 

غوصي في البحر … أو ابتعدي

لا بحر من غير دوار 

الحب … مواجهة كبرى

إبحار ضد التيار 

صلب … وعذاب … ودموع 

ورحيل بين الأقمار 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

يقتلني جبنك … يا امرأه 

تتسلّى من خلف ستار 

إني لا أؤمن في حب 

لا يحمل نزق الثوار 

لا يكسر كلّ الأسوار 

لايضرب مثل الإعصار 

آه … لو حبك يبلعني 

يقلعني مثل الإعصار 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

إني خيرتك … فاختاري 

ما بين الموت على صدري 

أو فوق دفاتر أشعاري 

لا توجد منطقة وسطى 

….ما بين الجنة والنار 

Նիզար Կաբանի

Ընտրի՛ր

Թողել եմ՝ ընտրես,

Ուրեմն՝ ընտրի՛ր

Մահանալ կրծքիս, թե՝

Բանաստեղծությունների տետրերիս:

Ընտրի՛ր սերը կամ էլ՝ ոչ․

Վախկոտություն է չընտրելը:

Եվ չկա միջին տարածք

Դրախտի ու դժոխքի միջև:

****

Ու գցի՛ր բոլոր խաղաքարտերդ,

Հոժար եմ ցանկացած որոշմանդ:

Ասա՛, պոռթկա՛, պայթի՛ր,

Մեխի պես մի՛ կանգնիր:

Հնարավոր չէ, որ հավերժ մնամ

Անձրևների տակ ծղոտի նման:

Ընտրի՛ր երկու ճակատագրերից մեկը,

Ինչպես էլ դաժան լինի իմ ճակատագիրը:

****

Դու ուժասպառ և վախեցած ես

Ու շատ երկար է ճանապարհս:

Սուզվիր ծովում կամ հեռացի՛ր,

Չկա ծով առանց պտույտների:

Սերը մեծ դիմակայություն է,

Հոսանքների դեմ նավագնացություն է,

Տանջանք, արցունքներ ու խաչելություն է,

Ու մոլորակների միջև շրջագայություն:

****

Ինձ սպանում է վախկոտությունդ, ո՜վ կին,

Որ զվարճանում ես հետևում վարագույրի:

Ես չեմ հավատում այն սիրուն,

Որ չի կրում վճռականությունը հեղափոխականի,

Բոլոր պարիսպները չի կոտրում,

Փոթորիկների նման չի հարվածում:

Ա՜խ, եթե միայն սերդ ինձ կլաներ,

Ու փոթորկի պես արմատախիլ աներ:

****

Թողել եմ՝ ընտրես,

Ուրեմն՝ ընտրի՛ր

Մահանալ կրծքիս, թե՝

Բանաստեղծությունների տետրերիս:

Եվ չկա միջին տարածք

Դրախտի ու դժոխքի միջև:

© Թարգմանությունը` Դիանա Եղիազարյանի

Կանաչ ու խենթ

Բարև, ինձ հիշու՞մ եք․․․․․հուսամ՝ այո․․․․դե ինչ շնորհակալ եմ:

Ինչու եմ եկե՞լ, դեե ուզում էի գրել, կարելի է չէ՞:

Ուզում եմ գրել գարնան մասին, սիրո մասին․․․․Ուզում եմ գրել, քանի որ անցած տարի գարնանն էլ եմ գրել ու հիմա այնքաաան լավ է: Աստված իմ, այսքան լավ, շնորհակալ եմ գիտե՞ք

Իսկ դու գիտե՞ս, գիտես, որ ամեն անգամ քնելիս, ամեն անգամ անկողին մտնելիս հիշում ու այդ պահերին շատ ուժգին մի զգացողություն եմ ունենում․․․․․․․․․․․ չէ դա սեր չէ, այսօր սիրո մասին չեմ խոսելու: Այդ մասին թող խենթ սիրահարները խոսեն, երգեն: Այս զգացողությունն ավելին է քան սերը, այն շատ բուռն է ու ամեն բան կա նրանում, այնքան անմեղ է, մաքուր, բարի հանդարտ, երբեմն անգամ ցանկանում եմ ինքս դառնալ դրա մի մասնիկը:

Ինչ էլ որ ասեմ ու անեմ, մեկ է, այնքաաան լավ է, որ դու ծնվել ես, դու շատ գեղեցիկ ու փափուկ  ես, ու դու ծնվել ես փափուկ թելերից, գեղեցկության ու բարության թելերից, այդ թելերից շատ հազվադեպ կարելի է գտնել, բայց դու կաս: Այդ օրը ես շատ բարեհաջող գնումներ ունեցա ու այդպես  քեզ ձեռք բերեցի, մոտ մեկ տարի առաջ էր․․․․․հիշո՞ւմ ես:Դու շատ ես սազում ինձ, բոլոր հագուստներիս հետ կարողանում եմ օգտագործել, գիտե՞ս ինձ թվում է՝ դու էլ ինձ ես շատ հավանել: Այնքան ջերմ ես փաթաթվում ինձ, հատկապես ձմռանը: Դե որ չմրսեմ ու միշտ համարավետ ինձ զգամ: Ու դու իմն ես, ոչ մեկին քեզ չեմ տա երբեք, մենք միասին արդեն մեկ ամառ, մեկ աշուն ու մեկ ձմեռ ենք անցկացրել, ու դա այնքաաաան հիսքան էր: Հիմա գարուն է, ու դու կրկին կողքիս ես: Գարուն, գարուն, գարուննն․․․․․․․․․․․․․․․երբ հոգիս երգում է, ես դարձյալ քեզ հետ եմ , միասին են երգում, իսկ երբ․․․․լավ դրա մասին արի չխոսենք․․․․

Հիմա գարուն է ու․․․․ դարձյալ հրաշալի է, դարձյալ, դարձյալ ու մյուս անգամները նույնպես ու միշտ, միշտ, ընդմիշտ ու հավերժ, սկսել եմ արդեն հավատալ, հավատալ , թեև միշտ էլ հավատացել եմ, որ կգտնեմ քեզ: Այս գարունը խենթ է ու շատ կանաչ, կանաչ ու խենթ․․․․․․

Ահա քո ևս մեկ երազանք․․․

Հ․Գ․ Վերջերս միայն ինքս ինձ համար եմ գրում, այդ պատճառով էլ գրառումներս այստեղ չեք տեսնում, այս մեկը սկայայն հրապարակեցի․․․․

Որքան ավելի շատ եմ ատում քեզ, այնքան ավելի եմ սիրում…..

Ու.. որքան հաճախ եմ ատում քեզ, այդքան ավելի է սերս կրկնապատկվում……

Սիրում եմ ամեն անգամ, երբ ատում եմ քեզ, այդ պահերին ես քեզ սիրում եմ այնպես ու այնքան, որքան երբեք…..

Երբ բարկանում եմ քեզ վրա, այդքան ավելի ուժգին է ցանկությունս քեզ կրկին սիրելու:

Երբ ատում եմ, միայն մի բան եմ տենչում, այն է` արագ վերագտնել ինձ, քեզ, մեզ և մեր սերը:

Երբ սիրում եմ` կարծես մի չերեվացող կաթսա լինի ներսումս, այն եռում է ու մի պահ արդեն անվերահսկելի դառնում….սկսում եմ ատել

Որքան ուժգին եմ ատում, այդքան ուժգին ցանկանում եմ քեզ մոտ լինել, գրկել, կամ էլ քեզ կտոր-կտոր անել:

Երբ ատում եմ, ատում եմ ողջ հոգով, երբ սիրում եմ սիրում եմ ողջ հոգով ու այսպես ես լիարժեք եմ:

Սերն ու ատելությունը նույն զգացմունքն են, տարբեր դիմակներով, նրանք լրացնում են իրար ու միմյանց բաց թողնված չափաբաժինները:

Ու թվում է արդեն չեմ կարող ապրել առանց այս հակասական զգացողության, որը միայն առաջին հայացքից է այդպիսին ու երկու հիանալի զգացմունքների միախանում է:

Այս զգացողությունն է ինձ ապրեցնում, ստիպում լիարժեք զգալ, հոգիս լցնում է ու… ստիպում սիրել կրկին ու ավելի ուժեղ:

Այդպես է` երբ միայն սիրում են, մի օր դադարում են սիրելուց….նույնն է նաև հակառակի դեպքում:

Պետք է ատել, որ սիրելը դառնա հավերժ ու իսկական:

Հ.Գ. Սիրում եմ քեզ` ատելուց հետո ավելի շատ:

10 պատճառ արձակուրդը սիրելու համար

Մի քանի օր է արդեն, որ ձմեռային արձակուրդն ինձ համար սկվսել է:Սա սովորական արձակուրդ չէ, այլ իսկապես վաստակած հանգիստ, որի ամեն վայրկյանից հաճույք ես ստանում:Սիրում եմ առհասարակ արձակուրդները ու հատկապես նրանք, որոնք տեղին են ու ժամանակին: Իսկ գիտեք, ինչու եմ հատկապես սիրում արձակուրդը: Ուրեմն այսպես` արձակուրդներին.

1. Դարակներս եմ դասավորում, քանդում եմ բոլոր հին արխվիներս ու կրկին դասավորում:Դասակարգում բոլոր իրերս, այդ ընթացքում գտնում հին իրեր,որոնք բարի ու լավ հուշեր են արթնացնում, վերապրում այդ ամենը ու հաճույք ստանում:Ու դրանից ինձ մի քիչ երջանիկ եմ զգում:

2. Որոշում եմ  ֆիլմերի այն ցանկը, որոնք չեմ հասցրել դիտել ու պետք է դիտեմ արձակուրդներին: Վերանայում սիրելի ֆիլմերս ու նորից ինձ երջանիկ զգում:

3. Կարդում եմ բոլոր այն գրքերը, որոնք ցանկանում եմ, այլ ոչ թե նրանք, որոնք հանձնարարված են քննության համար: Որպես կանոն կիսամյակի ընթացքում գրառում եմ բոլոր այդ գրքերի անունները, որոնք ուզում եմ  հետո կարդալ:Իսկ դա ինձ մի փոքր էլ է երջանկացնում:

4. Զբաղվում եմ այն մանր մունր գործերով, որոնք ինձ հաճույք են պատճառում ու որոնք պարտադիր չեն այդքան էլ:Ավարտին եմ հասցնում կիսատ մնացածները:Իսկ գիտեք, որ չկա ավելի հաճելի բան, քան սիրածդ գործով զբաղվելը:

5. Հիշում եմ դպրոցական տարիներս, երբ դասացուցակումս կային նաև նկարչության, կերպարվեստի, խեցեգործության ու տիկնիկագործության դասեր (փոքր ժամանակ հատուկ գեղարվեստական թեքումով դպրոց էի գնում): Մի ամբողջ սեղան լցնում եմ անհրաժեշտ պարագաներով ու սկսում…. հետաքրքիր բացիկներ եմ պատրաստում, տարատեսակ զարդարանքներ, իսկ ավելի հաճախ հուլունքներից ու տարբեր իրերից օրիգինալ բիժուներ պատրաստում ինձ համար ու նվիրում ինձ Դա մի փոքր խենթ ու հետաքրքիր զբաղմունք է, որը երջանկացնում է:

6. Գնում եմ կինոթատրոն ժամանակ առ ժամանակ. այդպես ֆիլմերն ավելի հաճելի է դիտելը. ու դարձյալ ես երջանիկ եմ…….

7. Իմ ունեցած համեստ գրադարանն եմ վերանայում. հո հանկարծ չեմ մոռացել որևէ գրքի մասին:Դա ինձ դուր է գալիս

8. Սիրում եմ ակտիվ հանգիստը, իհրակե պասիվ հանգիստ ունենալուց հետո Օրինակ երբեմն կարելի է գնալ  սահադաշտ: Թեև սառույցի վրա այդքան էլ լավ չեմ կարողանում կանգնել, բայց դա մի տեսակ լիցքաթափում է լարված ուսումնական ամիսներից հետո:

9. Կազմակերպում եմ փոքրիկ ճանապարհորդություններ նոր տպավորություններ ունենալու համար: Օրինակ այս անգամ Վրաստան գնալն ինձ համար շատ լավ որոշում էր:

10. Եվ վերջապես արձակուրդների ժամանակ կարող ես պարզապես ոչինչ չանել, ամբողջ օրն անցկացնել տանը, քնել շատ երկար ու այն ժամանակ երբ սիրտդ ուզում է առանց որևէ օրակարգի, լիցքաթափվել ու չմտածել, որ ինչ-որ տեղից կուշանաս կամ մի բան չես հասցնի:Այս վիճակում լինելը ուսանողի համար ամենաերանելի կարգավիճակն է: Չեք պատկերացնում թե սա ինչ երջանկություն է:

Սրանք էին ձմեռային արձակուրդը սիրելու ու դրանք անմոռանալի անցկացնելու իմ համեստ, բայց նաև բովանդակալից անցկացնելու տարբերակները:Հուսով եմ օգնեցի ձեզ մի փոքր: Արձակուրդը հիասքանչ բան է, մանավանդ երբ այն բովանդակալից է լինում, այն

տալիս է նոր ազդակներ ապրելու ու գործելու համար: Ու կարելի է եզրակացնել, որ եթե մարդիկ ավելի շատ արձակուրդ ունենան, նրանք մի փոքր ավելի երջանիկ կլինեն ու կսիրեն իրենց գործը:

Հ.Գ. Ձեզ բարի ու արդյունավետ արձակուրդներ եմ մաղթում:

Սուրբ ծննդյան հեքիաթ

Ըստ` Պաուլո Կոելյոյի 

Ըստ հին ու շատ հայտնի մի լեգենդի, մի օր Լիբանանի հրաշք անտառներում ծնվեցին երեք մայրի:Մայրիները, ինչպես բոլորին հայտնի է, աճում են շատ-շատ դանդաղ, այնպես որ մեր երեք ծառերը երկար ժամանակ ունեին մտածելու կյանքի և մահվան, մարդկանց ու բնության մասին։

Նրանք տեսան, թե ինչպես Լիբանան եկան Սողոմոն արքայի մարդիկ, և թե ինչպես հետո ասորիների հետ մարտերում ողջ երկիրը ողողվեց արյան գետերով։ Նրանք մոտիկից տեսան անգամ իրենց երդվյալ թշնամիներին` Եղիա մարգարեին և Իզաբելին: Նրանց ժամանակ էր, որ ստեղծվեց այբուբենը: Ու նրանք անընդհատ զարմանում էին` տեսնելով, թե ինչպես են գույնզգույն կտորներով բարձված քարավաններն անցնում իրենց կողքով:

Եվ գեղեցիկ մի օր այդ երեք մայրիները  որոշեցին խոսել ապագայի մասին: Նրանցից մեկն ասաց.

– Այս ամենից հետո, ինչ ինձ բախտ վիճակվեց տեսնել,- ասաց առաջինը,- ես կուզեի դառնալ գահ, որին կնստեր աշխարհի ամենազորեղ թագավորը:

- Իսկ ես կուզեի այնպիսի բանի մի մասը դառնալ, որը հավերժ Չարը Բարու վերափոխեր,- ասաց երկրորդը:

- Իսկ ինչ մնում է ինձ, – ասաց երրորդը, – ապա կուզեի, որ մարդիկ` ինձ նայելով` ամեն անգամ Աստծուն հիշեին:

Առաջին ծառից փարախ կառուցեցին, իսկ նրա բնափայտի մնացորդներից մսուր սարքեցին: Երկրորդ ծառից գեղջկական կոպիտ մի սեղան պատրաստեցին, որը հետո մի կահույքավաճառի ծախեցին:Անցան տարիներ, ու անտառում վերջապես փայտահատներ հայտնվեցին: Նրանք կտրեցին մայրիները և տարան դրանք:

Երրորդ ծառի գերանները ծախել չհաջողվեց: Դրանցից  տախտակներ սարքեցին և դրեցին մեծ քաղաքի պահեստներից մեկում:

Եվ երեք ծառերը սկսեցին տրտնջալ. «Մեր փայտն այնքան լավն էր, բայց ոչ ոք չկարողացավ, ինչպես հարկն է, օգտագործել այն»:

Ժամանակն անցավ, և մի աստղալից գիշեր ամուսնական մի զույգ, որ օթևան չուներ, որոշեց գիշերել այն գոմում, որ կառուցվել էր առաջին մայրու բնափայտից: Կինը հղի էր և այդ գիշեր նա որդի ծնեց ու նրան տեղավորեց մսուրի մեջ` փափուկ ծղոտի վրա:

Եվ հենց այդ պահին առաջին մայրին հասկացավ, որ իր երազանքը կատարվեց. նա նեցուկ եղավ Երկրի Մեծագույն Թագավորին:

Մանկիկի ծննդից տարիներ անց մի գեղջկական համեստ տան մեջ մարդիկ նստել էին այն սեղանի շուրջ, որը պատրաստված էր երկրորդ մայրու բնափայտից: Նախքան ընթրիքը սկսելը նրանցից մեկը օրհնեց սեղանին դրված հացն ու գինին:

Եվ այդտեղ երկրորդ մայրին հասկացավ, որ հենց այդ պահին ինքը նեցուկ եղավ ոչ միայն գինու սափորին ու հացի պնակին, այլև Մարդու և Աստծու միջև միությանը:

Այդ ընթրիքի  Հաջորդ օրը երրորդ ծառի երկու տախտակներից խաչ սարքեցին: Մի քանի ժամ անց վերքերի մեջ կորած մի մարդու բերեցին և մեխերով խաչին գամեցին: Երրորդ մայրին սոսկաց իր բախտից և սկսեց անիծել իր դաժան ճակատագիրը:

Բայց երեք օր էլ  չէր անցել, երբ նա հասկացավ իր համար նախանշված ճակատագիրը. խաչին գամված մարդը դարձավ Աշխարհի Լուսատուն եւ խաչը դարձավ նրա հարության խորհրդանիշը:

Այսպես կատարվեց երեք լիբանանյան մայրիների ճակատագիրը այնպես, ինչպես դա միշտ լինում է երազանքների հետ: Դրանք կատարվում են, բայց բոլորովին այլ կերպ, քան պատկերացնում ենք:

Հ.Գ. Այսօր իմ ամենասիրելի օրերից մեկն է, ծննդյան տոնը մեեեծ խորհուրդ ունի իր մեջ:Այսօր կատարվում են բոլորի երազանքները, այսօր հրաշքների օր է: Այսօր ոչ մեկի խնդրանքը անտարբեր չի մնում: Ու թեկուզ իմ պատկերացրածի պես էլ չլինի ամեն բան, միևնույն է ես վստահ եմ, որ այսօրվա երազանքներս կատարվելու են, քանի որ Աստված սիրում է ինձ ու բոլոր մարդկանց:

-Քրիստոս ծնավ և հայտնեցավ:

-Մեզ և ձեզ մեծ ավետիս:

Ֆիլմային ամանոր

Ու այս տարի վերջապես կարողանում եմ իրականացնել վաղուց ծրագրածս: Ամանորյա այս փոքրիկ արձակուրդին հանգստանում եմ բաց թողածս ֆիլմերը դիտելով: Ուղղակի հրաշք. ֆիլմային նոր տարի է

Հ.Գ. Շնորհավոր բոլորիդ ամանորը: Մաղթում եմ, որ այս տարի բոլորն անեն այն, ինչն իրենց դուր է գալիս:

Հեքիաթ երկու «շարֆիկների» մասին

Երբ առաջին անգամ մոխրագույն «շարֆիկը» հանդիպեց սպիտակ «շարֆիկին», նրանք երկուսն էլ ինչ որ տարօրինակ  տրամադրության մեջ էին: Երկուսն էլ իրենց նման (կամ գուցե ոչ նման) շատ «շարֆիկների» էին հանդիպել,բայց այդ ընթացքում երկուսն էլ ինչ-որ նոր ու հետաքրքիր բան էին ուզում: Ուզում էին մի գեղեցիկ ու նուրբ «շարֆիկի» հանդիպել, որը ներքուստ կլիներ վառվռուն, գույնզգույն, պայծառ ու «հավեսին»:  :)

Իսկ դուք գիտեք, որ ամանորյա ցանկությունները միշտ էլ իրականանում են. միայն պետք է լավ ցանկանալ:Իսկ նոր տարվա գիշերը միշտ էլ հեքիաթային է լինում, այդ ժամանակ մի հրաշք է կատարվում, որին հավատացողները ստանում են իրենց երազանքը:Այդպես այդ երկու երազկոտ «շարֆիկները» հավատացին իրենց ցանություններին, ու երազը դարձավ իրականություն:Հեքիաթներ կան, պարզապես դրանց հավատացողներն են շատ քիչ…….

Ու մի օր էլ այդ «շարֆիկները» հանդիպեցին ամանորի նախաշեմին ու սիրեցին իրար: Հետո` սիրահարվեցին:Իսկ հետո շարունակեցին գրել իրենց հեքիաթը ` փորձելով ավարտին հասցնել այդ հրաշալի պատմությունը:Մինչև հիմա դա նրանց հաջողվում է:Իսկ հետո նոր գաղափարներ նրանց կայցելեն, ու հեքիաթը նորանոր երազային իրադարձություններով կհարստանա:Իսկ «շարֆիկները» կապրեն երկաաար ու երջանիիիկ:

Ամանորյա իմ հեքիաթը ես արդեն հորինել եմ: Ու որքան հնարավոր է հավատում եմ այդ հեքիաթին:Հավատում եմ, քանի որ ամանորյա հրաշքներին էլ եմ հավատում:Իսկ շարֆիկների այս պատմությունն ինձ համար խորհրդանշական է դարձել, ինչպես նաև ցանկացած շարֆիկ այս աշխարհում, որի վրա կա իմ սիրելի բույրը:Այդ բույրը կիլոմետրերի վրա էլ եմ ճանաչում, ու…խենթանում նրա համար:Այդ բույրը իմն է միայն ու միայն իմը: Իսկ հիմա գնամ կապեմ իմ բուրավետ շարֆիկը ու սպասեմ այս ամանորին, որ նոր հեքիաթ հորինեմ, իրականացնեմ այն և միշտ զգամ այդ բույրը:

Հ.Գ.  Շնորհակալ եմ, որ երազանքներս ու ցանկություններս «ինչ-որ» մեկը լսում ու իրականացնում է…

Ցուրտ է, սառը, կոպիտ, անհյուրընկալ, ջերմ չէ, տխուր է, դժվար, անհանգիստ, վիրավորական,անցանկալի, երբեմն զազրելի ու շնչահեղձ անող…..

Մի լույս միայն, միայն ու միայն մեկը….հեռվում, այն էլ` երազանքների մեջ, մշուշոտ, որը չգիտես էլ իրական է, թե երևակայությանդ արդյունքը:

Լավ է գոնե, որ այս վերջինը կա…

ու…մոռանում ենք

Ինչքան շատ ես սիրում մի մարդու ու նրան քեզ հարազատ հոգի համարում, այնքան ավելի ցավալի է լինում նրա կողմից այդ հեռվացնող վերաբերմունքը:Անցնում է ժամանակը, փոխվում են մարդիկ, մոռանում զգուշացնել, որ իրենք փոխվել են ու օտարանում են:

Ու մեկ է ես այսօր մի պահ սկսեցի կրկին մտածել, որ մարդկանց հանդիպում ենք, ընտելանում նրանց ու մի ժամանակ ստիպված պետք է մոռանանք……………….ինչ զգայուն եմ ես…..ու համ էլ իմ ինտուիցիան չի խաբում ինձ երբեք……….

Տեսնես մենակ ինձ մոտ է, որ նման բաներ են անցնում մտքովս, այն էլ այս կերպ…..

Մնում եմ այս կարծիքիս ու մեկ էլ այս: