Պարզապես պոզիտիվ….

Մի քանի օր է, որ տրամադրություն չունեմ:Չէ ավելի ճիշտ ունեմ, պարզապես չեմ զգում, պարզապես մի քիչ…լավ ինչ գլուխներդ տանեմ: Ուղղակի դրական բաներ գրելու, լսելու ու կարդալու ցանկություն ունեմ…

 Մի ֆիլմ էի դիտում ու հատկապես վերջին հատվածը շատ հավանեցի:Կկիսվեմ, դուք էլ կարդացեք ու գուցե դրականը ձեզ վրա էլ տարածվի. ամեն դեպքում սերը միշտ էլ դրական է:

 « -Գիտես, թե ինչ կցանկանայի լինել ապագայում:Կուզեի կայծակոտ ամպ լինել` ամպրոպով ու որոտով.այդ ժամանակ ես կարող եմ իմ սերն արտահայտել այնպես, ինչպես որ վաղուց էի  ցանկանում, բայց չէր ստացվում:Ես ցանկանում եմ, որ դու դողաս իմ սիրուց:

-Այդ դեպքում ես էլ պետք է ծովային ալիք դառնամ, որպեսզի դողամ համապատասխան ձևով:Ինպես նաև ես կարող եմ աննկատ գոլորշիանալ և ամպն ավելացնել խոնավությամբ` դառնալով նրա մի մասնիկը:

-Աստված իմ, և երկինքը չի դիմանա մեզ ու մենք որոտալից կանձրևենք ծովի մեջ:Եվ միասին կդառնանք ծովային ալիք, ու նորից կայրվենք:

-Եվ դա կդառնա մեր անվերջ ձգվող սիրային խոսակցության շարունակությունը:Ու մենք երբեք էլ չենք մահանա»:

Հեղեղ….ու …ներդաշնակություն

Նորից հեղեղ է ու ոչ միայն դրսում…

 Կրկին ամեն ինչ խառնվեց իրար, փշրվեց, քանդվեց ու մի քանի րոպե ամեն բան կորել էր: Ամեն բան քաոսացավ,իսկ հիմա դասավորելու կարիք ունի….Դե ինչ արած. ուրեմն վերափոխվելու ժամանակն էր…

Վաախ, ոնց եմ սիրուուում….խենթանում երբեմն….

ու ինչու է, որ ամեն անգամ հենց հեղեղի ժամանակ եմ ստանում այն, ինչ երբեք չեմ ստանում ոչինչից: Ու ամեն անգամ էլի նույն հարցն եմ տալիս ինձ ու պատասխանը էլի չեմ գտնում

Բայց մեկ է սիրում եմ, գժվում ուժգին հեղեղների համար, իսկ երբեմն էլ խենթանում ու հեղեղվելու ցանկություն ունենում…հիստերիկ մի բան է արթնանում մեջս:

Ամեն ինչ փոխվում է, պտտվում, բայց հետո նորից գտնում իր հին տեղը կամ գուցե նորն ու ավելի լավը:Դա մի քանի րոպե է տևում միայն, իսկ հետո անցնում կատաղածի պես, ասես չկար էլ:Բայց կարևորը դա լինում է:

Հեղեղ….ու հետո ամեն բան թուլանում է, մարում, կամաց-կամաց վերանում, հեռանում ու ի վերջո կորչում…

Ու միայն մի հույս է մնում, որ երկար ժամանակ չի գա ու իրեն հիշեցնել չի տա…բայց ….կգա ամենճիշտ պահին, կհիշեցնի ամենակարևոր մոռացվածը և..և այն կդարձնի մոռացված ու հիշված նոր…

Ամեն բան շաաատ պարզ է….հեղեղ ու… էլ ոչինչ

Հեղեղ….ու …ներդաշնակություն…սպասված ու երանելի…..

* * *

Աչքերիդ չե՞ս հավատում, որ բլոգումս նոր գրառում կա:Եվ շատ էլ ճիշտ ես անում:Որովհետև չհավատալու բան ա:

 Ուրեմն ես` նվաստս, քննություններ բաներ եմ տալիս էլի ու այդպես մինչև հունիս:Եթե ընթացքում հասցնեմ, անպայման կգրեմ, բայց մեեեծ խոստումներ չեմ տալիս:

 Չեմ զլանա և ևս մեկ անգամ շնորհակալություն կհայտնեմ բլոգիս այն ոչ մեծաքանակ այցելուներին, այն 35-40-ին, որոնք ամեն օր ապահովում են բլոգիս վիճակագրության համեմատաբար մխիթարելի վիճակը:Շնորհակալ եմ, որ քլիք եք անում, այստեղի թարմացումներին հետևելու համար, թեև վերջին շրջանում շատ եք հիասթափվում այդպիսի բաներ չգտնելով:

Սա այսպես, հիմա` կարևորի մասին: ԱՅս բլոգ կոչվածի մասին ամեն օր եմ մտածում:Չեմ ուզում անկապ պոստերով բլոգս լցնել:Գրել կենցաղային անիմաստ բաների մասին, ասենք` ինչ լավն էր եղանակը, օրը տաք էր, ճաշը համով էր, տապչկաներս կորցրել էի,

ԱնձրևաԱՐԵՎախառը

Մի հետաքրքիր բան եմ նկատել, երբ դուրս եմ գալիս տանից,արև է շողում, ինչ էլ որ լինի

Չէ, գովքս չեմ անելու

Ուզում է միալար անձրև լինի, ահավոր մռայլ եղանակ, երբ այլևս հույսի ոչ մի նշույլ չկա եղանակային փոփոխության, այդ ժամանակ երբ ես դուրս եմ գալիս, արևը թեկուզ մի կարճ ժամանակով երևում է:Սիրում եմ այդ պահը:Իսկ իմ սիրելի անձրևը, ամպրոպը սկսում են այն ժամանակ, երբ տուն եմ գալիս, հարմար տեղավորվում եմ սենյակումս` պատուհանի առջև,տաք շոկոլադ ու  մի որևէ գիրք ձեռքիս, անձրևը սկսվում է:

 Հիմա ասածս ինչ է, որ թեկուզ անձրև եմ սիրում, խենթանում նրա համար, անհույս ռոմանտիկի տպավորություն եմ թողնում, այնուամենայնիվ հոգուս խորքում արև կա, նոր ծագող, դեռևս ոչ այդքան ջերմ, բայց որը շիկանալու ու ջերմանալու բոլոր հավակնություններն ունի:Ուրախ եմ, որ այն կա ու առավել ևս որ այն զգում եմ:Իրականում ես կենսուրախ եմ, պայծառ, ժպիտով , այո կա մեջս անձրևային թախիծ ու մռայլություն, բայց դա ում մեջ չկա որ:

Իսկ այս արևը վերջին ժամանակներս եմ սկսել զգալ. վերջ տխրությանը, մոլորությանը….

Անձրև, արև, հետո էլի անձրև, հետո արև` մի փոքր անձրևոտ:Անձրևից թրջված ասֆալտ, նրանից բարձրացող տաք գոլորշի, մի խոսքով անձրևոտ արև

 Ինչևէ…… վերջին ժամանակներս ինչ գրում եմ վերջում անձրև է ստացվում:Շատերը գուցե արդեն հոգնել են ու ատում են ինձ:Ինչ անեմ, երևի օրգանիզմիս պահանջն ա :Բլոգս էլ վերածվել է անձրևային բլոգի

 Մի խոսքով ևս մեկ անձրևաարևախառը, թաց ու եթերային լուսավոր գրառում:

Անձրևից հետո միշտ էլ արև է լինում

Առավոտյան յասամանի նուրբ բույրից եմ արթնացել…………..

Սենյակումս յեղրևանու ու անձրև հոտերը խառնվել էին լուսատար օդի շիթերին ու թևածում էին:Նախորդ օրվա անձրևից մնացած թարմ-թարմ հետքերը գոլորշանում էին` ջնջելով մեռնող ու անէացող անձրևի սառը տաքությունը:Արևը նոր էի իր դերի մեջ մտնում ու այնքան լավն էր նա այդ պահին` մոլորված, ամոթխած ու…………….

Խենթացնող համով էր այդ հոտը… երջանիկ էի, որ աչքերս բացեցի , որ էի` գոյություն ունեի, շնչում էի ու ապրում: Երջանիկ էի….

Անձրևն այսօր հենց ես եմ

Ինչո՞ւ ենք հարվածում իրար մեր այս հայացքներով:

Ինչո՞ւ ենք մի խորը և բազմանշանակ հայացքի միջոցով իրար ամեն ինչ ասում, փոխանցում մեր ողջ էմոցիաները:

Սե՞ր, չէի շտապի այդպես որակել:

Գիտեմ` խենթ եմ, դու` ինձնից առավել:

Վատն եմ, սատանա, դու` առավել:

 Ինչ կլինի մի ժպտա, մի խոսա, բերանդ մի բաց, լռիր ու լուրջ կանգնիր պարզապես.քեզ միայն այդպես եմ սիրում:

Գիտեմ դաժան եմ, բայց քեզ այդպես է պետք:Գիտեմ նաև` ինչ է փնտրածդ, իմն էլ է դա

Սրտիդ մեջ նայիր, քեզ հասկացիր, դժվար չի գիժս: Իսկ ես կշարունակեմ քեզ ատել` սրտիս հեռավոր խորքերից մեկում քեզ համար պահելով մի բուռ սեր, որը կարող է քոնը լինել ամբողջությամբ:

Իսկ հիմա հաստատ գիտեմ դու էլ սրտիդ խորքում խենթի պես ինձ սիրելով` քայլում ես անձրևի տակով.իսկ անձրևն այսօր հենց ես եմ…….

Գնում եմ թրջվելու

Անձրևս եկավ, հիմա էլ է գալիս:Ուխ ինչ լավ է, երջանիկ եմ:Թեև սա իմ ուզած բաղձալի անձրևը չէ, բայց ոչինչ սրա համար էլ եմ ուրախ:Դե լավ ես գնացի` անձրևի տակ թրջվելու և երազելու:

Անձրևային

Անձրևային տրամադրությունները շարունակվում են: Ինչ անեմ, էս անձրևը մտել ա ուղեղիս մեջ ու դուրս չի գալիս:Դե համ էլ նենց չի որ շատ եմ ուզում` դուրս գա.անձրևի մեռած եմ էլի:  Մի խոսքով այսօր դարակներս էի քրքրում ու գտա հին ամսաթերթերս, որտեղ տպագրվել եմ ժամանակին:Պարզվում ա էս պոստը հիմա գրող աղջիկը դեռ փոքրուց էլ անձրև սիրելու տաղանդա ունեցել իր մեջ :

Այդպես նստեցի ու սկսեցի վերընթերցել այդ թերթերն ու ամսագրերը:Միայն Արևածաղիկում մի քանի նյութ գտա, որոնք անձրևային էին:Սրանք փոքր ժամանակ եմ գրել, դե 13-14 տարեկանում:Չգիտեմ, ինձ թվում է այդքան էլ շատ բաներ չեն փոխվել:Էլի գրում էի անձրևի մասին, երազում ու ապրում: Տպագրվածս նյութերից երկուսը կարդացեք ներքևում:

Լուռ անձրև

Նստած եմ գրասեղանիս առջև:Գլուխս անգամ մի րոպե չեմ բարձրացնում ու չեմ նկատում շրջապատս:Կարծես ինչ-որ մի ներքին ձայն ինձ անընդհատ ասում է. «Դե, արագացրու, մի հապաղիր, վերջացրու դասերդ:Վայելիր ցերեկային լույսը ու թարմ ուժերով աշխատիր, որովհետև շուտով մութը կընկնի և չես հասցնի ավարտին հասցնել  գործերդ»:

Մի պահ ես կանգ առա:Ամեն ինչ շուրջս մռայլվեց ու տակավին թաղվեց խավարով:Միայն մի շղարշ էր, որ փռվել էր, և դեռ ինչ-որ առարկաների ուրվագծեր նկատելի էին:Նայեցի պատուհանին և տեղնուտեղը քարացա:Ամեն ինչ` պարզ ու մաքուր ցերեկը, ջինջ լույսն ու արևը

Անձրև եմ ուզում

Ամեն ինչ, ամեն ինչ, ամեն ինչ, բայց միևնույն ժամանակ ոչինչ, ոչինչ ու մի հատ էլ ոչինչ: Հոգնել եմ մթնոլորտային այս բարձր ճնշման դաշտից:Տեղումների եմ սպասում:Գարուն է, բայց ինձ պակասում են տեղումները:Ե՞րբ է ցածրանալու ճնշումը, ե՞րբ են սելավներ լինելու:Չկան դրանք, կամ էլ կան, շատ կան, բայց ես չեմ տեսնում դրանք, կամ էլ չեմ ուզում տեսնեմ:

Էլ ինչ գարուն առանց անձրևի, առանց իսկական հեղեղի:Բայց իմ գարունը առանց անձրևի է այս անգամ:Այս գարունը լավը չէ, կանաչի երանգը դուրս չի գալիս:Գարունը սեր է, գարնան սերն անձրևն է:Ես էլ իսկական գարուն եմ ուզում:

Մինչև երբ պետք է մռայլ լինի, չանձրևի ու չհանձնվի հոգիս:Թեև երբեմն այսպես շատ ավելի լավ է, բայց ես հոգնել եմ:Հոգնել եմ……………դե ասենք թեկուզ ֆոբիաներիցս տարատեսակ` մեծ, միջին ու փոքր:Վախեր, որոնք չեն թողնում, որ անձրև լինի, վախեր, որոնք միշտ ցրում են կուտակված ամպերը, վախեր, որոնք այդքան էլ վախ չեն և իրականում վախ չեն:Դրանք ուղղակի արդեն բնավորություն են դարձել:Հա, ես վախկոտ եմ, ես չեմ վախենում ասել սա:Ու բոլոր մարդիկ էլ վախկոտ են, առհասարակ մարդ էակը:Չնայած որ «ինչի՞ց ես վախենում» հարցին բոլորը պատասխանում են`

Հուշարարը

Ասում են` դերասանին հանդիսատես է հարկավոր,առանց հանդիսատեսի նա ոչինչ է: Ասում են` դերասանի հաջողության գրավականը հանդիսատեսի ծափերն են, ասում են նաև, որ կյանքը բեմ է, մարդիկ` դերասաններ: Ուրեմն ես էլ եմ որոշ չափով դերասան, սակայն մի տարբերությամբ` ինձ դուր չեն գալիս հանդիսատեսի ծափերը, մանավանդ երբ այդ հանդիսատեսն անձրևն է:

Ես մենակ էի, ավելի ճիշտ` միայնակ` հույզերիս և զգացմունքներիս օվկիանոսի հատակում: Մտածում էի, մտածում, զգում(վերջերս այնքան շատ եմ զգում.երևի մեծացել եմ և մեծանալուս հետ մեկտեղ մեծացել է նաև զգալուս չափաբաժինը), իսկ անձրևի կաթիլները կարծես քորոց լինեին, որ ծակծկում էին ինքնքսիրությունս:

Նրանք ինձ ծաղրում էին (համենայն դեպս այդպես էի զգում) ու հրճվում իմ միայնության վրա:Ես այնքան մոտ էի բնությանը, իսկ նա…

Ես մտածում էի կյանքի, մարդկանց, փոփոխությունների մասին, իսկ նա ինձ կանգնեցնում էր և ասում.