Չնշմարվող ժպիտն էլ է ժպիտ

Ու ամեն անգամ նույն բանը….երբ թվում է հասար ուզածիդ, նպատակդ կատարվեց, մի տեսակ անտարբեր ես դառնում այն բանի նկատմամբ, ինչը մի ժամանակ քեզ համար մեծ նշանակություն ուներ:Հետո սկսում ես փոշմանել, հետո` մի նոր բան փնտրել, իսկ հետո արդեն թքած ես ունենում ամեն բանի վրա(ուշադրություն մի դարձրեք հոռետեսական մտքերիս):

Կամ էլ երբ թվում է, թե ամեն բան իր տեղն է ընկնում, կամ արդեն համարյա թե ընկել է, ու սկսում ես քեզ հանգիստ զգալ, հասկանում ես, որ նոր անհանգստությունների ես հանդիպելու ու նորից ամեն բան նորից է սկսվելու(էս ինչեր եմ գրում ես), մի խոսքով…:

Ու  այսպես է մարդու  բնույթը, նրա երկակի, հաճախ հունից հանող բնույթը:Նյարդայնացնող, զզվեցնող անիմաստ ու…. էլ չգիտեմ ինչպիսի բնույթը (նորից վատատեսական):

 Բայց մեկ է, ես ուրախ եմ, որ հոգուս խորքում ամեն բան իր տեղն է ընկնում կամաց-կամաց:Ուրախ եմ, որ դժվարություններն ինձ չեն լքում(ու էլի շարունակվում են տրամադրության փոփոխությունները):

 Ու այսպես էլ կշարունակվի, մինչև աշնան վերջ, մինչև խոր աշուն, մինչև այն ժամանակը, երբ օրերը կսկսեն երկարել………( ու ամեն դեպքում լավատեսականը հաղթում է):

Հ.Գ. Թեև թույլ ու հաճախ անգամ չնշմարվող ժպիտով, շարունակեք միշտ ժպտալ:

Նշանի Ծիրանենին

Թեև Նշան Աբասյանի «Ծիրանենին» ավելի շուտ էր հրատարակվել, բայց միայն վերջերս այն ձեռք բերեցի, դե ավելի ճիշտ նվեր ստացա:

Սա Նշանի երկրորդ գիրքն է: Արդեն իսկ ծանոթ լինելով Նշանի ձեռագրին` բացեցի գիրքը` այնտեղ ընտիր տողեր գտնելու հույսով:Բնականաբար գտա, դրանում կասկած չունեի, իսկ հիմա ձեզ հետ էլ կկիսվեմ ամենաշատ հավանածս բանաստեղծություններով:

Իսկ Նշանի մասին շատ չեմ խոսի, իր տողերից էլ կարող եք ճանաչել նրան, բայց ոչ ամբողջությամբ:Իսկ ավելի մանրամասն նրա մասին այստեղ կարող եք գտնել:

***

Անձրևն ինձ ճանկռտում

ու վարդաջրով

կուրծքս վառելով`

կաթում է ցեխին…

Ցեխոտ քաղաքում

ճիչը խեղդուկ է…

***

 

Ի՞նչ լռությամբ,

 

ի՞նչ լռությամբ

 

աղմկախեղդ

 

կրծքիդ փարվեմ,

որ հասկանաս….

 

 

Երեք կասկած

Աստված մեզ չի երևում, որպեսզի Իրեն փնտրենք մարդկանց հոգիներում:

Մեր ճամփան փշոտ է գեղեցիկ:

Լինել ազատ նշանակում է լռել քաղցրությամբ:

 

 

 

 

***

 

Թողեք ինձ:

 

Հույսերից իմ բոլոր

 

ես այսօր ուզում եմ դատարկվել,

 

ետ կանգնել տենչերից հին ու նոր

 

և ոչ մի պայքարով չվառվել…

 

 

 

 

***

 

Ես խեղճ ճմճղուկ եմ` արծվի երազով…

 

Ես մինչև հիմա միամտաբար

 

ու խիստ ավելորդ ոգևորությամբ ամենքի առջև ինձ հռչակել եմ

 

մեծ բույն ունեցող,

 

մինչ իրականում իմ ունեցածը

 

նեղլիկ վանդակ էր

 

ուրիշի տան մեջ…

 

Ներեք ինձ, մարդիկ…

Շատ մի´ տխրիր . . .

Շատ մի´ տխրիր , շատ մի խնդար, սիրելիս,

- Այս աշխարհում և ոչ մի բան հիմք չունի.

Վաղանցուկ են, կան ու չկան, սիրելիս,

Բոլոր իրերն ու աստղերը անհունի։

Լայնսիրտ եղիր, ողջը երազ համարե,

- Այս աշխարհում և ոչ մի բան միտք չունի.

Լացը՝ ժըպիտ ու սերը՝ ցավ համարե,

Թե որ ապրես, կյանքըդ ինչու՞ համար է։