Անձրևային

Անձրևային տրամադրությունները շարունակվում են: Ինչ անեմ, էս անձրևը մտել ա ուղեղիս մեջ ու դուրս չի գալիս:Դե համ էլ նենց չի որ շատ եմ ուզում` դուրս գա.անձրևի մեռած եմ էլի:  Մի խոսքով այսօր դարակներս էի քրքրում ու գտա հին ամսաթերթերս, որտեղ տպագրվել եմ ժամանակին:Պարզվում ա էս պոստը հիմա գրող աղջիկը դեռ փոքրուց էլ անձրև սիրելու տաղանդա ունեցել իր մեջ :

Այդպես նստեցի ու սկսեցի վերընթերցել այդ թերթերն ու ամսագրերը:Միայն Արևածաղիկում մի քանի նյութ գտա, որոնք անձրևային էին:Սրանք փոքր ժամանակ եմ գրել, դե 13-14 տարեկանում:Չգիտեմ, ինձ թվում է այդքան էլ շատ բաներ չեն փոխվել:Էլի գրում էի անձրևի մասին, երազում ու ապրում: Տպագրվածս նյութերից երկուսը կարդացեք ներքևում:

Լուռ անձրև

Նստած եմ գրասեղանիս առջև:Գլուխս անգամ մի րոպե չեմ բարձրացնում ու չեմ նկատում շրջապատս:Կարծես ինչ-որ մի ներքին ձայն ինձ անընդհատ ասում է. «Դե, արագացրու, մի հապաղիր, վերջացրու դասերդ:Վայելիր ցերեկային լույսը ու թարմ ուժերով աշխատիր, որովհետև շուտով մութը կընկնի և չես հասցնի ավարտին հասցնել  գործերդ»:

Մի պահ ես կանգ առա:Ամեն ինչ շուրջս մռայլվեց ու տակավին թաղվեց խավարով:Միայն մի շղարշ էր, որ փռվել էր, և դեռ ինչ-որ առարկաների ուրվագծեր նկատելի էին:Նայեցի պատուհանին և տեղնուտեղը քարացա:Ամեն ինչ` պարզ ու մաքուր ցերեկը, ջինջ լույսն ու արևը

ԵՐԿՎՈՒԹՅՈՒՆ

Հեռու մնա ինձանից,դու լավը չես:Այսօր ես կորցրել եմ բարի ու մեղմ արտահայտվելու ընդունակությունս:Ես այսօր շատ կոպիտ եմ լինելու:Թո´ղ ու հեռացի´ր:

Շատ սարսափելի է,չէ՞,

ԱՆՁԱՅՆ…

Երբեմն ուզում եմ անձայն արտասվել……….Երբեմն էլ ուզում եմ անձայն հեկեկալ:Ցանկանում  եմ արջուկ դառնալ,որ մտնեմ իմ բույնն ու մինչև գարուն այնտեղ մնամ:Ոմանք ասում են` դա աշնանային դեպրեսիա է և շուտով կանցնի,բայց ինչպե՞ս բացատրեմ,որ երբեմն ուզում եմ անձայն ժպտալ:Այնպես,որ

ՀՄԲՈՒՅՐ, ՀԱՄԲՈՒՅՐ ՄԻՆՉև ՎԵՐՋ…

Հանդիպում են երկու ընկեր: Առաջինը.

-Էն ո՞ւմ ախպերն աաաաաաաաաաաաա(չըլըըփ ու…համբույր):

Եթե պատահական անցորդը հպանցիկ նայի նրանց, ապա կմտածի, որ նրանք անբաժան  ընկերուհիներ են:

Համաձայնեք` նման երևույթներ հաճախ ենք նկատում,բայց այն վերագրում ենք ընդունված սովորության և անցնում առաջ:

Այժմ, անկախ տարիքից և սեռից,բոլորը համբուրում են միմյանց կամ, ավելի ճիշտ` «պաչում» են: Աղջիկները դեռ ոչինչ, դա կարելի է համարել միմյանց նկատմամբ ջերմության դրսևորում: Բայց երբ տղաներն են սկսում «պաչպչել» իրենց «բռատներին», ապա դա ոչ միայն տհաճ է(մեղմ ասած) կողքից նայող մարդկանց համար, այլև` հակահիգենիկ:

Այսպես նայում ես ու մտածում,

ԱՆՏԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆ

Մի քանի ժամ առաջ ես երջանիկ էի, իսկ հիմա….   իսկ հիմա ես լաց եմ լինում ու արդեն թքած ունեմ ամեն ինչի վրա:Էլ չեմ ուզում ինչ-որ մեկին որևէ բան ասել, ապացուցել: Չէ ես չեմ հանձնվում, ընդհակառակը ավելի ուժեղ եմ, չէ՞ որ ուժեղները մանր բաների վրա ուշադրություն չեն դարձնում:

Անտարբերությո՞ւն:Ի՞նչ է դա նշանակում, ի՞նչ տարբերություն կա անտարբերության և տարբերության միջև, արդյո՞ք մի ան- նախածանց է զանազանում այդ երկուսին, թե կա այլ`ավելի խոշոր տարբերություն:

Անտարբերությունը խոցում է, վիրավորում,սպանում և ջնջում, անէացնում է ամեն ինչ:

Անտարբերությունը սկիզբն է մի դատարկ աշխարհի:Երբ սերը դեռ չէր ծնվել,

Հուշարարը

Ասում են` դերասանին հանդիսատես է հարկավոր,առանց հանդիսատեսի նա ոչինչ է: Ասում են` դերասանի հաջողության գրավականը հանդիսատեսի ծափերն են, ասում են նաև, որ կյանքը բեմ է, մարդիկ` դերասաններ: Ուրեմն ես էլ եմ որոշ չափով դերասան, սակայն մի տարբերությամբ` ինձ դուր չեն գալիս հանդիսատեսի ծափերը, մանավանդ երբ այդ հանդիսատեսն անձրևն է:

Ես մենակ էի, ավելի ճիշտ` միայնակ` հույզերիս և զգացմունքներիս օվկիանոսի հատակում: Մտածում էի, մտածում, զգում(վերջերս այնքան շատ եմ զգում.երևի մեծացել եմ և մեծանալուս հետ մեկտեղ մեծացել է նաև զգալուս չափաբաժինը), իսկ անձրևի կաթիլները կարծես քորոց լինեին, որ ծակծկում էին ինքնքսիրությունս:

Նրանք ինձ ծաղրում էին (համենայն դեպս այդպես էի զգում) ու հրճվում իմ միայնության վրա:Ես այնքան մոտ էի բնությանը, իսկ նա…

Ես մտածում էի կյանքի, մարդկանց, փոփոխությունների մասին, իսկ նա ինձ կանգնեցնում էր և ասում.