Եվս մեկ բանաստեղծություն իմ թարգմանությամբ

Առհասարակ բանաստեղծություն գրելու տաղանդ չունեմ ու չեմ սիրում չափածոյի մեջ ստեղծագործել:Բայց ժամանակ առ ժամանակ փորձեր անում եմ արաբերենից բանաստեղծություններ թարգմանելու: Այդպիսի մի փորձ արել էի ամիսներ առաջ, ու շատերն էին ասում, որ ինձ մոտ դա հաջողվել էր:Այդ թարգմանությունը կարող եք ընթերցել ու գնահատական տալ այստեղ:

 Իսկ հիմա ներկայացնում եմ մյուս թարգամանությունս:Հույս ունեմ, որ այն նույնպես ըստ արժանվույն կգնահատեք:

 قصيدة ظلاسم لايليا أبو ماضي

*1*

 جئت لا أعلم من أين و لكني أتيت

و لقد أبصرت أمامي طريقا فمشيت

و سأبقى ماشيا إن شيت هذا أم أبيت

?كيف جيت? كيف أبصرت طريقي

!لست أدري

*2*

?وطريقي ما طريقي? أطويل أم قصير

?هل أنا أصعد أم أهبط فيه و أغور

?أ أنا السائر في الدرب? أم الدرب يسير

#շարադրություն

Ըհըըըըն…………. աշունը ամբողջությամբ եկել է,անձրևները դառնում են առօրյայի անպակաս մաս, եղանակները ցրտել են ու նման աշնանային այլևայլ բաներ:Ու …..դպրոցներում աշակերտները հանձնարարություն են ստանում` գրել շարադրություն` “Աշուն”  կամ էլ “Երբ գալիս է աշունը” կամ էլ “Աշուն է, անձրև….” վերնագրերով:Ու այս վերնագիրը կապված է այն բանի հետ, թե որքանով է գրականության ուսուցիչը սիրում աշակերտների կրեատիվ մտքերը:

Աստված իմ, մտովի գնացի չորրորդից յոթերորդ դասարաններ. ոնց էի ատոււււււււմ շարադրություն գրելը, ոնց էի ատում:Չէ չկարծեք չէի կարողանում` դրա համար եմ ասում:Ընդհակառակը (մի քիչ գլուխ գովեմ) դասարանում ամենալավը ինձ մոտ էր ստացվում և գրեթե միշտ էլ շարադրությունների մրցույթներին իմ շարադրությունն էին ուղարկում, բայց հիմա դրա մասին չեմ ուզում խոսել:

Մի քանի օր առաջ աչքս ընկավ բլոգումս ամենաշատ փնտրված բանալի բառերին, անկեղծ ասած առաջ ուշադրություն չէի դարձնում, քանի որ միշտ էլ խառը-մառը բառեր էին լինում այդ հատվածում: Այս անգամ հետաքրքիրն այն էր, որ գրեթե բոլոր բառերը շարադրություն կամ շարադրության հետ կապված բառեր էին:Մոտավորապես սենց մի բան`շարադրություններ,շարադրություններ աշնան մասին,տերեվաթափ շարադրություն,ԱՇՈՒՆ ՇԱՐԱԴՐՈՒԹՅՈՒՆ,շարադրություններ տերևների աշնան վերաբերյալ, աշուն և այլն……

Ու ես տխրեցի, մեկ անգամ ևս համոզվելով, որ այսօր գրեթե ոչ մի դպրոցում ոչ ոք  շարադրություն գրելուն շան տեղ չի դնում:

Պետք է կորցնեինք

Մենք կորցնում ենք մարդկանց, որովհետև այդպես է պետք:Կորցնում ենք, քանի որ օրերից մի օր պետք է կորցնեինք. ոչինչ հավերժ չէ, հատկապես ընկերությունը:

 Կորցնում ենք, հետո համակերպվում դրա հետ, բայց ամեն դեպքում համակերպվում ենք. միշտ էլ այդպես է, քանի որ մարդը հարմարվող է:

 Հաճախ կորցնում ենք, որ սովորենք, որ հասկանանք այս կամ այն բանը:Երբեմն առանց պատճառի, երբեմն պատճառներով, բայց կորցնում ենք, որովհետև պետք է կորցնենք ու վերջ:

 Ես էլ կորցրի,այո,  բայց դու նույնպես կորցրել ես. կորցրի ու կարծես համակերպվել եմ արդեն……….իսկ հիմա ժպտում եմ արդեն` վստահ լինելով, որ մի օր նորից կգտնենք իրար. այդ ժամանակ արդեն առանց կորցնելու վախի:

Սատանաս ու հրեշտակս

 Սատանաս ու հրեշտակսսս…

 ԲԱ իմ մեջի հրեշտակն ու սատանան:Սատանա…հա ու հենց այդպես: Սատանա, ում դու այնպես կխեղդեիր, կոչնչացնեիր, բայց եթե միայն կողքիս լինեիր:

Իսկ քանի որ չես, ուրմեն սպասիր մինչև կներկայանամ քեզ, բայց…արդեն առանց ստանայի:

 Թեև գիտես ինչ… ես դեմ չեմ, խեղդիր այդ սատանային, եթե միայն  կարող ես…Խեղդիր, եթե միայն իմանաս որտեղից բռնել ու ինչպես հաղթել նրան: Անկեղծ ասած այս ամենից ես հոգնել եմ, դե այսինքն այդ սատանայից:Իսկ եթե չես ուզում դու էլ հոգնել, ապա խեղդիր, որքան կարող ես շուտ:

 Ես եմ ինքս իմ ամենամտերիմ ընկերն ու ամենաոխերիմ թշնամին. դու էլ պետք է վերացնես թշնամիներիս……հիշո՞ւմ ես….

Կենդանի փիառ բլոգիս

Ուրմեն ուզում եմ գրել մի մարդու մասին, ում մասին շատ պետք է գրեմ:Նախ ասեմ, որ բլոգիս բացման օրվանից սկսած, նա ինձ միշտ հետևում է:Բլոգիս ամենաակտիվ ընթերցողներից է, թեև երբեք մեկնաբանություն չի թողնում:Այն օրվանից սկսած, երբ սկսեցի պարբերաբար գրառումներ անել, նա բաց չի թողնում ոչ մի պոստ(գրեթե ոչ մի  )

Ինքը իմ լավ կուրսեցին ա, ինքը մի ունիկալ երևույթ ա: Ինքը շատ ա սիրում արաբերենը, արաբերենի գիտակ ա, լավ մարդ ա ու այսպես շարունակ………….Շատ յուրահատուկ անհատականություն ա, լիքը դրական կողմեր ունի, մի խոսքով իր մասին շատ չխոսեմ, մանավանդ, որ չի ուզում իր անունը հրապարակեմ( դե նա էլ այդպիսին ա ու հարգում եմ ցանկությունը) :

Հա  ու ամենակարևորի մասին, ինքը ոչ միայն կարդում ա իմ բոլոր պոստերը, նաև «պատմել ա սովորում»:  Եթե ես նախորդ օրը գրառում եմ արել, ապա պետք է պատրաստ լինեմ, որ հաջորդ օրը լսարան մտնելով` անպայման լսելու եմ նրա բարձրաձայն ցիտատները իմ գրառումից , որն անգամ ես եմ շատ հաճախ մոռանում: Ու երբ կեսից հիշում եմ, թե ինքը օրինակ «բարև սեր» ասելով ինչ նկատի ուներ, լիաթոք ժպտում եմ ու ինչ մեղքս թաքցնեմ

Անձրևն այսօր հենց ես եմ

Ինչո՞ւ ենք հարվածում իրար մեր այս հայացքներով:

Ինչո՞ւ ենք մի խորը և բազմանշանակ հայացքի միջոցով իրար ամեն ինչ ասում, փոխանցում մեր ողջ էմոցիաները:

Սե՞ր, չէի շտապի այդպես որակել:

Գիտեմ` խենթ եմ, դու` ինձնից առավել:

Վատն եմ, սատանա, դու` առավել:

 Ինչ կլինի մի ժպտա, մի խոսա, բերանդ մի բաց, լռիր ու լուրջ կանգնիր պարզապես.քեզ միայն այդպես եմ սիրում:

Գիտեմ դաժան եմ, բայց քեզ այդպես է պետք:Գիտեմ նաև` ինչ է փնտրածդ, իմն էլ է դա

Սրտիդ մեջ նայիր, քեզ հասկացիր, դժվար չի գիժս: Իսկ ես կշարունակեմ քեզ ատել` սրտիս հեռավոր խորքերից մեկում քեզ համար պահելով մի բուռ սեր, որը կարող է քոնը լինել ամբողջությամբ:

Իսկ հիմա հաստատ գիտեմ դու էլ սրտիդ խորքում խենթի պես ինձ սիրելով` քայլում ես անձրևի տակով.իսկ անձրևն այսօր հենց ես եմ…….

Շնորհավոոոոոր ծնունդդ, Արմենիքս!!!

Այսօր մի տարեկան ճստլոյի ծնունդն է` իմ Արմեիքսի` հայկական առաջին միկրոբլոգային համակարգի:Մեկ անգամ ևս կասեմ` սիրում եմ նրան, պուպուշ, համով, խելացի, մաքուր, աչք շոյող, ժպտերես ամենակարևորը  հայատառ, սիրուն, ինտելեկտով զինված այդ կայքին: Ինձ համար ինքը շատ օրիգինալ մի երևույթ է:Ունի արդեն 1000ից ավել օգտվող, ի դեպ նրանց թիվը օրեցօր շատանում է: Իսկ ամենակարևորը սիրում եմ այնտեղի մթնոլորտը, այն միջավայրը, որ ստեղծել են բարի ու սմայլիկաշատ մարդիկ: Անպայման գրանցվեք, հաստատ չեք փոշմանի:

Ի դեպ ինձ էլ չմոռանաք հետևել` DIANA   

Իսկ Արմենիքսի ծնունդը շնորհավորող և նրա մասին պոստեր կարող եք կարդալ օգտվողների գրառումներում հետևյալ հղումներով`

http://www.armjournalist.com/2011/04/armenix-1-year/#comment-57

http://blog.papikyan.biz/?p=1618

http://www.azatyan.info/2011/04/blog-post_16.html

http://blog.bit.am/?p=107

http://dzukik.wordpress.com/2011/04/16/armenix/

http://arxangelo.info/armenix/#comment-164

http://www.armblog.net/2011/04/blog-post_15.html

Վստահ եմ, որ դեռ կլինեն Արմենիքսի ծնունդը իրենց բլոգում շնորհավորողներ:) Շատ տոնական տրամադրությամբ` Արմենիքսի օգտվող` DIANA, չաո

Անձրևային

Անձրևային տրամադրությունները շարունակվում են: Ինչ անեմ, էս անձրևը մտել ա ուղեղիս մեջ ու դուրս չի գալիս:Դե համ էլ նենց չի որ շատ եմ ուզում` դուրս գա.անձրևի մեռած եմ էլի:  Մի խոսքով այսօր դարակներս էի քրքրում ու գտա հին ամսաթերթերս, որտեղ տպագրվել եմ ժամանակին:Պարզվում ա էս պոստը հիմա գրող աղջիկը դեռ փոքրուց էլ անձրև սիրելու տաղանդա ունեցել իր մեջ :

Այդպես նստեցի ու սկսեցի վերընթերցել այդ թերթերն ու ամսագրերը:Միայն Արևածաղիկում մի քանի նյութ գտա, որոնք անձրևային էին:Սրանք փոքր ժամանակ եմ գրել, դե 13-14 տարեկանում:Չգիտեմ, ինձ թվում է այդքան էլ շատ բաներ չեն փոխվել:Էլի գրում էի անձրևի մասին, երազում ու ապրում: Տպագրվածս նյութերից երկուսը կարդացեք ներքևում:

Լուռ անձրև

Նստած եմ գրասեղանիս առջև:Գլուխս անգամ մի րոպե չեմ բարձրացնում ու չեմ նկատում շրջապատս:Կարծես ինչ-որ մի ներքին ձայն ինձ անընդհատ ասում է. «Դե, արագացրու, մի հապաղիր, վերջացրու դասերդ:Վայելիր ցերեկային լույսը ու թարմ ուժերով աշխատիր, որովհետև շուտով մութը կընկնի և չես հասցնի ավարտին հասցնել  գործերդ»:

Մի պահ ես կանգ առա:Ամեն ինչ շուրջս մռայլվեց ու տակավին թաղվեց խավարով:Միայն մի շղարշ էր, որ փռվել էր, և դեռ ինչ-որ առարկաների ուրվագծեր նկատելի էին:Նայեցի պատուհանին և տեղնուտեղը քարացա:Ամեն ինչ` պարզ ու մաքուր ցերեկը, ջինջ լույսն ու արևը

Անձրև եմ ուզում

Ամեն ինչ, ամեն ինչ, ամեն ինչ, բայց միևնույն ժամանակ ոչինչ, ոչինչ ու մի հատ էլ ոչինչ: Հոգնել եմ մթնոլորտային այս բարձր ճնշման դաշտից:Տեղումների եմ սպասում:Գարուն է, բայց ինձ պակասում են տեղումները:Ե՞րբ է ցածրանալու ճնշումը, ե՞րբ են սելավներ լինելու:Չկան դրանք, կամ էլ կան, շատ կան, բայց ես չեմ տեսնում դրանք, կամ էլ չեմ ուզում տեսնեմ:

Էլ ինչ գարուն առանց անձրևի, առանց իսկական հեղեղի:Բայց իմ գարունը առանց անձրևի է այս անգամ:Այս գարունը լավը չէ, կանաչի երանգը դուրս չի գալիս:Գարունը սեր է, գարնան սերն անձրևն է:Ես էլ իսկական գարուն եմ ուզում:

Մինչև երբ պետք է մռայլ լինի, չանձրևի ու չհանձնվի հոգիս:Թեև երբեմն այսպես շատ ավելի լավ է, բայց ես հոգնել եմ:Հոգնել եմ……………դե ասենք թեկուզ ֆոբիաներիցս տարատեսակ` մեծ, միջին ու փոքր:Վախեր, որոնք չեն թողնում, որ անձրև լինի, վախեր, որոնք միշտ ցրում են կուտակված ամպերը, վախեր, որոնք այդքան էլ վախ չեն և իրականում վախ չեն:Դրանք ուղղակի արդեն բնավորություն են դարձել:Հա, ես վախկոտ եմ, ես չեմ վախենում ասել սա:Ու բոլոր մարդիկ էլ վախկոտ են, առհասարակ մարդ էակը:Չնայած որ «ինչի՞ց ես վախենում» հարցին բոլորը պատասխանում են`

Թե ինչպես են մի խումբ մարդիկ մեռնում անընդհատ

Սարոյանս, պաշտում եմ նրան:Սարոյանս, որովհետև ամեն մի տողում ինձնից մի բան,թեկուզ և աննշան,գտնում եմ անպայման:Աշխարհում չկա քեզ նման «բարի հսկա»:

Այդ ամբողջ օրը ես մնացի տանը` թաղված մառախուղի և հուշերի մեջ:Հիշեցի, թե ինչպես մեկի կյանքը մի ճանապարհով է գնում , իսկ մյուսինը` բոլորովին ուրիշ, սակայն յուրաքանչյուրինն անպայման իր ճանապարհով, և թե ինչպես են մի խումբ մարդիկ մեռնում անընդհատ:Մի խումբ մարդիկ, որ այսօր կան, իսկ վաղը հանկարծ մեռնում են:Եթե դու չես հանդիպում քո ծանոթներին երկար ժամանակ, ուրեմն նրանք մեռած են, նույնիսկ եթե աշխարհը փոքր է, իսկ եթե գնում ես նրանց փնտրելու