ու…մոռանում ենք


Ինչքան շատ ես սիրում մի մարդու ու նրան քեզ հարազատ հոգի համարում, այնքան ավելի ցավալի է լինում նրա կողմից այդ հեռվացնող վերաբերմունքը:Անցնում է ժամանակը, փոխվում են մարդիկ, մոռանում զգուշացնել, որ իրենք փոխվել են ու օտարանում են:

Ու մեկ է ես այսօր մի պահ սկսեցի կրկին մտածել, որ մարդկանց հանդիպում ենք, ընտելանում նրանց ու մի ժամանակ ստիպված պետք է մոռանանք……………….ինչ զգայուն եմ ես…..ու համ էլ իմ ինտուիցիան չի խաբում ինձ երբեք……….

Տեսնես մենակ ինձ մոտ է, որ նման բաներ են անցնում մտքովս, այն էլ այս կերպ…..

Մնում եմ այս կարծիքիս ու մեկ էլ այս:

 

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Փոխել )

Connecting to %s