Հավատում եմ

Այս տարի քաղաքացիական վեհ պարտք ունեմ կատարելու: Այն ավելի քան սպասված է ինձ համար: Հիշում եմ, թե ինչպես էի ս հետ գնում ընտրության՝ զգալով, որ մի ինչ-որ կարևոր տեղ եմ գնում: Երբ մայրիկս մենակ էր մտնում քվեարկության խցիկ, մոլորվում էի, մնում էի մենակ, բայց խիզախորեն ու արժանապատվորեն ինձ զսպում էի ու լաց չէի լինում. գիտեի, որ մայրիկս միայն շատ կարևոր գործեր անելիս է ինձ մենակ թողնում  ու երբեք ինձ չի լքի: Զգում էի նաև, որ նա այնտեղ իմ ապագան է վճռում, թեև հստակ պատկերացում չունեի, թե ինչպես է դա այնտեղ անում: Երբ նա դուրս էր գալիս խցիկից, ժպիտ էի տեսնում մորս դեմքին. այո՛, նա օգտակար բան էր արել: Չէ՞ որ նա բախտի քմահաճույքին չէր թողել իր քվեն, իսկ ինձ համար էլ մեծ ու օգտակար օրինակ էր ծառայել:

Այսօր սրտի մեծ թրթիռով եմ սպասում մայիսի 6-ին, քանի որ անելու եմ նույն վճռական ու կարևոր քայլը իմ ու ապագա սերունդների համար: Այսօր է կառուցվում երկիրս և ես մայրիկիս օրինակով երբեք չեմ թողնի, որ այն սխալ ուղով կառուցեն: Ես ծնվել եմ մի ժամանակաշրջանում, երբ ոչինչ չկար, բայց ապրելու մեծ հույս ու հավատ կար, իսկ հիմա ամեն բան կա, սակայն հաճախ եմ մեծերից լսում, որ չեն հավատում ապագա ընտրությունների արդարությանը:

Իսկ ես հավատում եմ, այո՛, հավատում եմ, որ Ամերիկայում ու Ռուսաստանում հայերի թիվը նվազելու է ի շահ Հայաստանի, մարդիկ իրենց առավել ապահով են զգալու, ֆինանսական խնդիրներ չեն ունենալու: Հավատում եմ, որ երիտասարդներս ապրելու ենք ծաղկուն երկրում՝ վստահ լինելով, որ մեր օրենսդիրը մեր կողքին է լինելու ու ընդունելու է հասարակությանն ու հատկապես երիտասարդներին օգտակար օրինագծեր: Ես հավատում եմ, որ շուտով մեր երկրում ուսանողներն ու երիտասարդները չեն դժգոհելու գործազրկությունից, չեն բռնելու օտար երկրների ուղին ու չեն ասելու «երկիրը երկիր չէ»: 

Մեկ անգամ ևս կասեմ՝ հավատում եմ, որ  կգա մի օր էլ, երբ «ուզում եմ երկիրս հանրապետականության ու դեմոկրատիայի ուղով զարգացնել, կառուցել բարգավաճ երկիր ու ապրել օրինաց երկրում» խոսքերս ոչ ոք որպես քարոզչություն ու այս կամ այն քաղաքական ուժին նախապատվություն տալ չի ընկալի։ Այդ ժամանակ վերոնշյալը բոլորի համար մեկ միասնական գաղափար կլինի, ու երկրումս այլևս պառակտումներ չեմ տեսնի:

Եվ վերջապես հավատում եմ, որ շատ շուտով «ընտրակաշառք» ու «ընտրակեղծիք» բառերը մոռացվելու են, որովհետև միևնույն գաղափարների համար պայքարելն այլևս անիմաստ է համարվելու. բոլորը լինելու են գոհ ու երջանիկ:

Սա է իմ՝ առաջին անգամ ընտրական գործընթացին մասնակցող հայ երիտասարդի զգացողությունները, անցյալի հուշերն ու ապագայի սպասելիքները, որոնցից յուրաքանչյուրի հիմքում կա մեծ, շատ մեծ հավատ։

http://www.mediamax.am/am/specialprojects/elections-contest/4786/

Ընտրի՛ր…

․․․բայց այս անգամ ոչ թե այս կամ այն թեկնածուին ու կուսակցությանը, այլ․․․․սերը: Եվ հետո, ինչո՞ւ փչացնել գարունը ինչ֊որ անիմաստ քաղաքականությամբ, եթե կարելի է պարզապես սիրել ամեն բան ու երջանիկ զգալ: Ներկայացնում եմ ևս մեկ բանաստեղծություն իմ թարգմանությամբ: Նախորդները կարող եք տեսնել այստեղ և այստեղ :

نزار قباني

إختاري

إني خيرتك …فاختاري

ما بين الموت على صدري

أو فوق دفاتر أشعاري

إختاري الحب… أو اللاحب

فجبن أن لا تختاري

لا توجد منطقة وسطى 

ما بين الجنة والنار 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

إرمي أوراقك كاملة 

وسأرضى عن أي قرار

قولي. إنفعلي . إنفجري

لا تقفي مثل المسمار 

لا يمكن أن أبقى أبدا 

كالقشة تحت الامطار 

إختاري قدرآ بين اثنين 

وما أعنفها أقداري 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

مرهقة أنت… وخائفة 

وطويل جدا … مشواري 

غوصي في البحر … أو ابتعدي

لا بحر من غير دوار 

الحب … مواجهة كبرى

إبحار ضد التيار 

صلب … وعذاب … ودموع 

ورحيل بين الأقمار 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

يقتلني جبنك … يا امرأه 

تتسلّى من خلف ستار 

إني لا أؤمن في حب 

لا يحمل نزق الثوار 

لا يكسر كلّ الأسوار 

لايضرب مثل الإعصار 

آه … لو حبك يبلعني 

يقلعني مثل الإعصار 

¤ ¤ ¤ ¤ ¤

إني خيرتك … فاختاري 

ما بين الموت على صدري 

أو فوق دفاتر أشعاري 

لا توجد منطقة وسطى 

….ما بين الجنة والنار 

Նիզար Կաբանի

Ընտրի՛ր

Թողել եմ՝ ընտրես,

Ուրեմն՝ ընտրի՛ր

Մահանալ կրծքիս, թե՝

Բանաստեղծությունների տետրերիս:

Ընտրի՛ր սերը կամ էլ՝ ոչ․

Վախկոտություն է չընտրելը:

Եվ չկա միջին տարածք

Դրախտի ու դժոխքի միջև:

****

Ու գցի՛ր բոլոր խաղաքարտերդ,

Հոժար եմ ցանկացած որոշմանդ:

Ասա՛, պոռթկա՛, պայթի՛ր,

Մեխի պես մի՛ կանգնիր:

Հնարավոր չէ, որ հավերժ մնամ

Անձրևների տակ ծղոտի նման:

Ընտրի՛ր երկու ճակատագրերից մեկը,

Ինչպես էլ դաժան լինի իմ ճակատագիրը:

****

Դու ուժասպառ և վախեցած ես

Ու շատ երկար է ճանապարհս:

Սուզվիր ծովում կամ հեռացի՛ր,

Չկա ծով առանց պտույտների:

Սերը մեծ դիմակայություն է,

Հոսանքների դեմ նավագնացություն է,

Տանջանք, արցունքներ ու խաչելություն է,

Ու մոլորակների միջև շրջագայություն:

****

Ինձ սպանում է վախկոտությունդ, ո՜վ կին,

Որ զվարճանում ես հետևում վարագույրի:

Ես չեմ հավատում այն սիրուն,

Որ չի կրում վճռականությունը հեղափոխականի,

Բոլոր պարիսպները չի կոտրում,

Փոթորիկների նման չի հարվածում:

Ա՜խ, եթե միայն սերդ ինձ կլաներ,

Ու փոթորկի պես արմատախիլ աներ:

****

Թողել եմ՝ ընտրես,

Ուրեմն՝ ընտրի՛ր

Մահանալ կրծքիս, թե՝

Բանաստեղծությունների տետրերիս:

Եվ չկա միջին տարածք

Դրախտի ու դժոխքի միջև:

© Թարգմանությունը` Դիանա Եղիազարյանի

Չիմանալ, նշանակում է չունենալ

Հայաստանում շատերը տեղյակ չեն իրենց հայրենիքի ճիշտ սահմանների մասին: Ասեմ ավելին, շատ շատերի մոտ հիշողության մեջ դեռևս պահպանվում են  վաղուց անպիտան քարտեզները: Քարտեզը շատ կարևոր դեր ունի. այն օգնում է ոչ միայն արձանագրել պետությունների սահմանները, այլև մարդկանց մոտ հայրենիքի վերաբերյալ վիզուալ պատկերացում  է առաջացնում: Ու եթե ցանկանում ես ազգայինդ պահպանել, լավ իմանալ քո տարածքներն ու սահմանները, ապա պետք է քաջատեղյակ լինես քո պետության քարտեզից: Ժամանակները փոխվում են, ամեն բան փոխվում է, պետությունների միջև սահմանազատումները նույնպես:

Հիմա ասածս ինչ ա: Եկեք քարտեզներին հավուր պատշաճի ուշադրություն հատկացնենք: Պետք է նոր տոն ավելացնել օրացույցում: Ուրեմն ստանում ենք “Քարտեզի օր”:

Այդ օրը մարդիկ միմյանց քարտեզներ կնվիրեն, կշնորհավորեն քարտեզի օրվա առիթով ու նման հետաքրքիր և այլևայլ բաներ:

Եկեք չհապաղենք ու հենց սեպտեմբերին էլ այն նշենք, մի լավ ուրախանանք ու մեր ազգային ճիշտ ինֆորմացիան էլ տարածենք մեր մեջ:

Վերջ: Ուրեմն որոշված է: Սեպտեմբերի 3-ը հայտարարում ենք “Քարտեզի օր”: Հիշեք, որ Սեպտեմբերի 2-ն Արցախի անկախության օրն է: Հայրենասիրական թեման էլ կշարունակենք հաջորդ օրը: Եկեք չմոռանանք, որ “Չիմանալ, նշանակում է չունենալ”, ուրեմն եկեք իմանանք մեր իրական սահմաններն ու ճիշտ քարտեզը:

Հետգրություն

Իմ վերջին գրառումներից մեկում լավ բողոքել էի իմ ֆակուլտետի դեկանատի աշխատանքից:Ուզում եմ տեղեկացնել, որ երկար «չարչարանքներից» հետո վերջապես այդ խնդիրը լուծվեց:Այո խնդիրը լուծվեց, հիմա ամեն ինչ նոռմալ է, բայց ես միևնույն է մնում եմ այն կարծիքին, որ ինչ-որ բան սխալ է:Ինչո՞ւ պետք է 6 ամիս ուշացումով մի հասարակ կրթաթոշակի հրաման տան,լավ թողնենք սա:Ու ցավն այն է, որ միայն այս հարցում չէ, որ թերացումներ կան:Սրա նման տասնյակ խնդիրներ կան, որոնց մասին  հիմնականում լռում են ուսանողները`իրենց իրավունքներից տեղյակ չլինելով: Ամեն դեպքում ես վստահ չեմ, որ իմ խնդրին մյուս հետագա տարիներին չեն բախվի ինձանից հետո եկող ուսանողները:

Ու մի բան էլ` բողոքել չեմ սիրում, դա ամենահեշտ գործն է:Չեմ սիրում նաև ուրիշների արած գործը տեղի անտեղի վատաբանել:Սակայն այն ինչն ինձնից կախված չէ, որի բարելավման համար ես ոչինչ չեմ կարող անել, ես գոնե  կարող եմ բարձրաձայնել այդ խնդրի մասին:Ուղղակի ուզում եմ, որ իմ ֆակուլտետը ամենալավերից ամենալավը լինի , այդքան բան:Որ ամեն ինչ այստեղ տեղը տեղին լինի, որ մատով ցույց տան իմ ֆակուլտետը:Սա ոչ թե «պռիսծիժի» համար եմ ուզում, այլ զուտ այն պատճառով որ ֆակուլտետը ուսանողների շնորհիվ է միայն լավ ֆակուլտետ համարվում(թե չէ էնքան կան անուն ու համբավ ձեռք բերած ֆակուլտետներ, որ սկի բանի պետք էլ չեն):Իսկ ինքս ուժերիս չափով լավ բան փորձում եմ անել և անում եմ ֆակուլտետիս համար:Բացի այդ թքած ունեմ, թե ում դուրն է դա գալիս ումը ոչ, կարևորը խիղճս մաքուր է:Կարևորը որ գիտեմ` լավ ուսանող համարվելու համար միայն դասերը անգիր անելը շաաատ քիչ է:

Հ.Գ. Սիրում եմ իմ ֆակուլտետը` իր բոլոր թերություններով հանդերձ: :*

Ես հավատում եմ

Այն հազվադեպ օրերից է, երբ նախընտրում եմ լռել:Դժվար է զգացողություններդ նկարագրել:

Մի քիչ տխուր եմ, որ մի տարի էլ անցավ, բայց ճանաչումն իրեն սպասեցնել է տալիս:

Դժվար է հայ լինելը, բայց ոչ անհնարին:

Իսկ հայը հավատում է…...ես հավատում եմ..……

Շնորհավոոոոոր ծնունդդ, Արմենիքս!!!

Այսօր մի տարեկան ճստլոյի ծնունդն է` իմ Արմեիքսի` հայկական առաջին միկրոբլոգային համակարգի:Մեկ անգամ ևս կասեմ` սիրում եմ նրան, պուպուշ, համով, խելացի, մաքուր, աչք շոյող, ժպտերես ամենակարևորը  հայատառ, սիրուն, ինտելեկտով զինված այդ կայքին: Ինձ համար ինքը շատ օրիգինալ մի երևույթ է:Ունի արդեն 1000ից ավել օգտվող, ի դեպ նրանց թիվը օրեցօր շատանում է: Իսկ ամենակարևորը սիրում եմ այնտեղի մթնոլորտը, այն միջավայրը, որ ստեղծել են բարի ու սմայլիկաշատ մարդիկ: Անպայման գրանցվեք, հաստատ չեք փոշմանի:

Ի դեպ ինձ էլ չմոռանաք հետևել` DIANA   

Իսկ Արմենիքսի ծնունդը շնորհավորող և նրա մասին պոստեր կարող եք կարդալ օգտվողների գրառումներում հետևյալ հղումներով`

http://www.armjournalist.com/2011/04/armenix-1-year/#comment-57

http://blog.papikyan.biz/?p=1618

http://www.azatyan.info/2011/04/blog-post_16.html

http://blog.bit.am/?p=107

http://dzukik.wordpress.com/2011/04/16/armenix/

http://arxangelo.info/armenix/#comment-164

http://www.armblog.net/2011/04/blog-post_15.html

Վստահ եմ, որ դեռ կլինեն Արմենիքսի ծնունդը իրենց բլոգում շնորհավորողներ:) Շատ տոնական տրամադրությամբ` Արմենիքսի օգտվող` DIANA, չաո

Օգտվեք ձեր թեկուզ ամենափոքր իրավունքից

Մի քիչ բողոքելու եմ, նախապես ասում եմ, որ իմանաք և ով բողոք լսելու հավես չունի չկարդա ի սկզբանե: (շատ բարի եմ )

 Նախ սկսեմ նրանից, որ ընդունված բան է, երբ ուսանողները կրթաթոշակ են ստանում:Բայց սա ոչ Երևանի պետական համալսարանում:Հա մի զարմացեք: Դե «ասում են», որ այստեղ անվճար սովորողները պետքա կրթաթոշակ ստանան:Հա էլի ստանում են ու լավ են անում, բայց դե որոշ մարդիկ էլ չեն ստանում:

 Հիմա ինչ մեղք ունես, որ հենց սկզբից չես անվճար ընդունվել ու հետագայում ես ռոտացիոն համակարգով վճարովիից տեղափոխվել անվճար ուսուցման համակարգ:Իմ դեպքնել է սրա նման:Հիմա պետպատվերով եմ սովորում ու սեպտեմբերի ռոտացիայի ցուցակների հայտնվելուց հետո դեռ թոշակի երես չեմ տեսել:Հիմա կասեք` լավ ինչա դրել ու թոշակի համար(էն էլ 5000-6000 դրամի) գլուխ ա ցավացնում:Բայց ասեմ` նախ և առաջ դա իմ իրավունքն է և ընդհանրապես ցանկացած ուսանողի իրավունքը` օգտվել իրեն հասանելիք ամեն ինչից, ներառյալ նաև կրթաթոշակ ստանալու իր արդար իրավունքից:Բացի այդ մի բան էլ կա:

 Ընդհանրապես Եպհ-ում կա մի օրենք` բոլոր այն ուսանողները, ովքեր առաջին քննաշրջանից հետո ունենում են բարձր առաջադիմություն` նույնպես ստանում են կրթաթոշակ, չնայած որ շարունակում են անվճար սովորել:Հարցրել եմ այլ ֆակուլտետներում սովորող  բոլոր իրազեկված ընկերներիցս, որոնք քաջատեղյակ են իրենց ֆակ.-ի օրենքներին, և բոլորն էլ հաստատել են, որ նման բան կա, ու գործում է:Իսկ իմ շատ սիրելի ֆակուլտետում նման բան չկա:Փորձել եմ մեր դեկանատին դիմել, բայց այստեղ չեն վարանում քեզ հիասթափեցնել ու ասում են`

Ես ու Արևածաղիկը

Գարունս Արևածաղիկում սկսվեց: Մարտի 1-ին հին սերունդների էրեխեքով այցելել էինք արդեն հարազատ դարձած մեր Արևածաղիկի հարազատ խմբագրություն:

Տոն դարձավ այդ օրը բոլորիս համար…….. գրկախառնություններ, պաչիկներ,   ժպիտներ , շատ ժպիտներ,   կարոտած ժպիտներ (այստեղ չես կարող չժպտալ )

Կյանքիս գարունն էլ գրեթե Արևածաղիկում է սկսվել:Երբ դեռ ութերորդ դասարանի աշակերտուհի էի, երբ դեռ նոր էի ձևավորվում որպես մարդ, անհատ և խնդրներ ունեի հասրակության մեջ տեղս գտնելու ու ինքնահաստատվելու վերաբերյալ, այդ ժամանակ էլ հայտնվեց Արևածաղիկը: Իմ ամենաառաջին ընկերը նա եղավ, երբ ձեռքս բռնեց ու վստահեցրեց, որ երբեք մենակ չի թողնի, ինձ կուղղորդի կյանքումս, ճիշտ խորհուրդներ կտա:Վստահեցի ու չսխալվեցի երբեք:

Եթե Արևածաղիկը չլիներ, ես այն չէի լինի, ինչ հիմա կամ էլ չէի լինի այնպիսին, ինչպիսին, որ ցանկանում էի:Արևածաղիկի հետ ես

الحب

Երևի շատերը գիտեն, որ ապագա արաբագետ եմ, դե հետևաբար արաբերեն եմ սովորում: Եթե չգիտեք ասեմ` ահագին դժվար լեզու է:Բայց դե արաբերենի մասին չեմ խոսելու:   Վերջերս առաջին անգամ փորձեցի արաբերեն բանաստեղծություն թարգմանել հայերեն, բայց ոչ թե սովորական, այլ` այպես ասած գեղարվեստորեն Գիտեի որ կստացվի, բայց որ այսպես` չէի սպասում: Հիմա էլ մտածում եմ` չսկսե՞մ չափածոյի մեջ ստեղծագործել: Ստորև ներկայացնում եմ և օրիգինալ, և թարգմանված տարբերակները:Վայելեք,

Անչափ շնորհակալ եմ

Շնորհավորանքները դեռ չեն դադարում:Բոլորիցդ շնորհակալ եմ,հատկապես նրանցից, ովքեր անկեղծ շնորհավորում ու բարեմաղթանքներ են ասում:Ապրեք դուք բոլորդ էլ:Սիրում եմ ձեզ:

Այնքան լավ բաներ են ասել ինձ, որ չկարողացա այս մասին չգրել (թեև որոշել էի համեստություն անել այս անգամ:Դ ):

Դե լավ, որ ասել եմ, մինչև վերջ կասեմ` ուսանողների միջազգային օրվա առիթով ես դարձա 2010 թվականի արևելագիտության ֆակուլտետի լավագույն ուսանողը:Ինչի համար էլ պարգևատրվեցի ԵՊՀ ուսանողական խորհրդի մեդալով:

Շնորհակալ եմ նաև իմ հարազատ բուհից` ԵՊՀից,Ուսանողական խորհուրդից և իմ բոլոր ընկերներից, որ կողքիս են:

Տրվում է Արևելագիտության ֆակուլտետի 2-րդ կուրսի ուսանողուհի Եղիազարյան Դիանային, առ այն, որ նա պարգևատրվել է ԵՊՀ ուսանողական խորհուրդի մեդալով:

«Ուսանող 2010» մրցանակաբաշխություն